شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 11514

گفتا برو چو خاک تحمل کن ای فقیه / یا هرچه خوانده‌ای همه در زیر خاک کن

صنمی لشکریم غارت دل کرد و برفت / آه اگر عاطفت شاه نگیرد دستم

چو دریای خون شد همه دشت و راغ / جهان چون شب و تیغ‌ها چون چراغ

شبی چون شَبه روی شسته به قیر / نه بهرام پیدا نه کیوان نه تیر

سرشک من که ز طوفان نوح دست برد / ز لوح سینه نیارست نقش مهر تو شست

نیم چون خاکیان آلوده گرد کدورت‌ها / صفای چشمه مهتاب دارد جان پاک من

در نعل سمند او، شکل مه نو پیدا / وز قد بلند او، بالای صنوبر پست

نقطه خال تو را دید به پرگار وجود / یکسر از دایره عقل، برون شد دل من

تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج / سزد اگر همه دلبران دهندت باج

چشمه خورشید تویی سایه‌گه بید منم / چون که زدی بر سر من پست و گدازنده شدم

تو دی ماهیّ و آن دلبر بهار است / رسیدنْ‌تان به هم دشوار کار است

معدن علم است دل چرا بنشاندی / جور و جفا را در این مبارکْ معدن

بنال مطرب مجلس بگوی گفته سعدی / شراب اُنس بیاور که من نه مرد نبیدم (نَبید = شراب)

هستی نیاز دیده نمناک کرده‌ایم / تا شمع‌سان جبین ز عرق پاک کرده‌ایم

زِ بهر دانه خالت همیشه مرغ دلم / به دام زلف تو گر مبتلاست گو می‌باش

اول به وفا می وصالم در داد / چون مست شدم جام جفا را سر داد