شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یکم: مبانی تحلیل متن | آزمون شماره 17881

رباعی

مثنوی

قطعه

غزل

آن نقش بین که فتنه کند نقش‌بند را / و آن لعل لب که نرخ شکسته است قند را (کاربرد تاریخی «را» در مصراع دوم)

آهنگ آن دارد دلم کز پرده بیرون اوفتد / مطرب گر این ره می‌زند گو پست ‌گیر آهنگ را (کاربرد فعل امر بدون «ب»)

مطرب آهنگ چنین تیز چه گیری که کند / جان شیرین به لب لعل تو آهنگ مرا (حذف فعل به قرینه)

گر در کمندم می‌کشی شکرانه را جان می‌دهم / کان دل که صید عشق شد دولت شمارد دام را (کاربرد تاریخی حرف اضافه)

ادبیات همواره معنایی حول و حوش «آداب و هنجار» دارد.

بیان باور، خیال یا اندیشه با کیفیت بالا می‌تواند مصداق ادبیات باشد.

ادبیات، ماده اصلی زبان است و در منطق زبان، هر واژه معنایی روشن دارد

«بلاغت» به معنای روشنی و درستی کلمه و کلام است و با ضرب‌المثل «هر سخن جایی و هر نکته مقامی دارد» مرتبط است.

جفا پل بود بر عاشق شکستی                     وفا گل بود بر دشمن فشاندی

گر عزم جفا داری سر در رهت اندازم           ور راه وفا گیری جان در قدمت ریزم

در عشق ترک کام کن ترک حبوب و دام              مر سنگ را زر نام کن شکّر لقب نه بر جفا

حاشا که من از جور و جفای تو بنالم              بیداد لطیفان همه لطف است و کرامت