شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 11040

باد چونان آمری مأمور و ناپیدا/ بس پریشان حکم‌ها می‌راند مجنون‌وار/ بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته/ برف می‌بارید و ما خاموش

من بسان برّه گرگی شیر مست، آزاده و آزاد/ می‌سپردم راه و در هر گام/ گرم می‌خواندم سرودی تر/ می‌فرستادم درودی شاد/ این نثار شاهوار آسمانی را

برف بود و برف این آشوفته پیغام/ این پیغام سرد پیری و پاکی/ و سکوت ساکت آرام/ راه می‌رفتم و من با خویشتن گهگاه می‌گفتم/ کو ببینم، لولی ای لولی/ این تویی آیا بدین شنگیّ و شنگولی

اینک از زیر چراغی می‌گذشتیم، آبگون نورش/ مرده دل نزدیکش و دورش/ و در این هنگام من دیدم/ بر درخت گوژپشتی برگ و بارش برف/ همنشین و غمگسارش برف/ مانده دور از کاروان کوچ/ لک‌ لک اندوهگین

چون از کمند عشق امید خلاص نیست/ رغبت بود به کشته‌شدن پای‌بند را

همچو خورشید ار برآید ماه بی‌مهرم به بام/ مهر بفزاید ز ماه طلعتش برجیس را

ای رخت آینۀ جان، می چون زنگ بیار/ تا ز آیینۀ خاطر ببرد زنگ مرا

اگر همچون خضر خواهی که دایم زنده‌دل باشی/ روان در پای جانان ریز اگر دستت دهد جان را

تو سروی و ما چون آب آورده به پایت سر / می‌ماند و ما تشنه بر خاک سر کویت

حافظا شاید اگر در طلب گوهر وصل / دیده دریا کنم از اشک و درو غوطه خورم

تو آفتاب منیری که می‏روی ز سرم / فتاده بر سر ره من به سایه می‌‏مانم

چون شاخ گوزن است قد خم شده اما / از بیشه اندیشه زند نعره که شیرم