شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 4850

یکی به ماه فرا کرده قد بسان علم/ یکی به چاه فرو برده سر بسان رسن

ایوب وار سوخته در آتش بلا/ یعقوب وار ساخته در کلبۀ حزن

ما لاله‌سان ز داغ تو نوشیم خون دل/ تو همچو گل حریف قدح‌نوش کیستی؟

چون ببینی چشم او گویی شکفته نرگس است/ چون ببینی روی او گوید دمیده سوسن است

ندانست قارون نعمت‌پرست / که گنج سلامت به کُنج اندر است

ما ملک عافیت نه به لشکر گرفته‌ایم / ما تخت سلطنت نه به بازو نهاده‌ایم

دریغ و درد که تا این زمان ندانستم / که کیمیای سعادت رفیق بود رفیق

تا سر زلف پریشان تو محبوب من است / روزگارم به سَرِ زلف پریشان مانَد

تا گل روی تو در باغ لطافت بشکفت / پرده صبر من از دامن گل چاک‌تر است

لعلش آتش، نرگسش مست مدام / قدّ سروش را ندارد دلبری

تو سعی کن که دلت ساده از رقم گردد / که دل چو پاک شد از نقش، جام جم گردد

خیال تو چو درآید به سینه عاشق / درون خانه تن پر شود چراغ حیات

آستین از چنگ مسکینان گرفتم درکشد        چون تواند رفت و چندین دست دل در دامنش

خجل است سرو بستان بر قامت بلندش          همه صید عقل گردد خم زلف چون کمندش

چون برآمد ماه روی از مطلع پیراهنش                      چشم بد را گفتم الحمدی بدم پیرامنش

آه دریغ و آب چشم ار چه موافق منند                   آتش عشق آن‌چنان نیست که وانشانمش