شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17399

گفتم عشقت غرابت و خویش من است / غم نیست غم از دل بداندیش من است

خصم سرکش شود از راه تحمّل مقلوب / خاک خاموش به از آب کند آتش را

رو مسخره‌گی پیشه کن و مطربی آموز / تا داد خود از مهتر و کهتر بستانی

 مکن به لهو و لعب صرف، نوجوانی را / به خاک شوره مریز آب زندگانی را

صورت کشند و نقش بر ایوان، نه این‌ چنین / کش نوش در لب و گهر اندر دهان کند

ای پسته دهانت نرخ شکر شکسته / وی زاده زبانت قدر گهر شکسته

لبان لعل تو بردارد از گهر پرده / دهان تنگ تو بنماید از شکر دندان

چشمه نوش گهرپوش لبت چشمه جان / حلقه زلف شکن بر شکنت معدن دل

بدان کوش که به هر محالی از حال خویش بنگردی. 

هر که داد از خویشتن بدهد از داور مستغنی باشد.

از آموختن ننگ مدار تا از ننگ رسته باشی.

رنج هیچ کس ضایع مکن و همه کس را به‌سزا حق‌شناس باش.