شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 270

پدر با پسر یکدگر را کنار / گرفتند و، کرده غم از دل کنار

داد تو را داد تا که داد دهی تو / گر ندهی داد، داد از تو کند داد

بیا بیا بُت رضوان غلام حور نهاد / که حق هر آنچه جمال است و حسن بر تو نهاد

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است / ز عشق تا به صبوری هزار فرسنگ است

زآن یار دلنوازم شکری است با شکایت / گر نکته دان عشقی بشنو تو این حکایت

ای دل رفته ز جا باز میا / به فنا ساز و در این ساز میا

سعدیا گر نکند یاد تو آن ماه، مرنج / ما که باشیم که اندیشه ما نیز کنند

دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا / زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم

وامقی بود که دیوانه عذرایی بود / منم امروز و تویی وامق و عذرای دگر

از پی بهبود درد ما دوا سودی نداشت / هر که شد بیمار درد عشق بهبودی نداشت

ای که می‌گویی نداری شاهدی بر درد عشق / جان غم‌پرورد و آه سرد و روی زرد چیست؟

آنچه کردی، آنچه گفتی غایت مطلوب بود / هر چه گفتی خوب گفتی هر چه کردی خوب بود

ساقی و مطرب و می جمله مهیاست ولی / عیش بی یار مهیا نشود یار کجاست

دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ/ ای هیچ برای هیچ بر هیچ مپیچ

هم نظری هم خبری هم قمران را قمری / هم شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکری

با زمانی دیگر انداز ای که پندم میدهی / کاین زمانم گوش بر چنگ است و دل در چنگ نیست

 با زمانی دیگر انداز ای که پندم می دهی / کاین زمانم گوش بر چنگ است و دل در چنگ نیست 

سعدی از پرده عشاق چه خوش می‌گوید / ترک من پرده برانداز که هندوی توام

بادت به دست باشد اگر دل نهی به هیچ / در معرضی که تخت سلیمان رود به باد

سعدی که داد وصف همه نیکوان به داد / عاجز بماند در تو زبان فصاحتش