شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس پنجم : پایه های آوایی همسان (1) | آزمون شماره 13420

به می سجاده رنگین کن گرت پیر مغان گوید/ که سالک بی‌خبر نبود ز راه و رسم منزل‌ها

ز عشق ناتمام ما جمال یار مستغنی است/ به آب و رنگ و خال و خط چه حاجت روی زیبا را

قلم را آن زبان نبود که سرّ عشق گوید باز/ ورای حد تقریر است شرح آرزومندی

او می‌رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

بشنو از نی چون حکایت می‌کند

چه صحرایی، چه خضرایی، چه درگاهی، نمی‌دانم

خورشید به روی همچو ماهت ماند

کز تجلی‌های او جان‌ها نشان از یار دارد

زاهدان را رخنه در ایمان کنند (- U - / - - U- / - - U - -)

بی‌ماه مهرافروز خود تا بگذرانم روز خود (- - U - - /- U - - / - U- - / - U -)

جهان را نباشد چنین روزگاری ( U / - - U / - - U / - - U - - )

صبا را گو که برگیرد زمانی برقع از رویت (U - - - U / - - - U / - - - U -  - - )

ماهرویا، مهربانی پیشه‌ کن / سیرتی چون صورت مستحسنت

به هر زخمی مرا مرهم تو باشی / به هر دردی مرا درمان تو باشی

جسم خاک از عشق بر افلاک شد / کوه در رقص آمد و چالاک شد

هر که را باشد طمع الکن شود / با طمع کی چشم و دل روشن شود