شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس ششم: سجع و انواع آن | آزمون شماره 22267

این فرزند تو است که بر وی نعمت خود تمام کردم و نواخت خود بر وی نهادم

آدم همه پدری کرد هرگز پسری نکرده بود. پس پدری کردن گذاشت به میراث نه پسری کردن

طالب علم عزیز است و طالب مال ذلیل

دوستی را که به عمری فرا چنگ آرند، نشاید که به یک دم بیازارند

جوانی چست لطیف خندان شیرین‌زبان در حلقۀ عشرت ما بود که در دلش از هیچ نوعی غم نیامدی و لب از خنده فراهم

گفت: من آنم که من دانم

روزگاری در طلبش متلهف بود و پویان و مترصد و جویان و بر حسب واقعه گویان

وزین‌جا گفته‌اند اصحاب فطنت و خبرت که از حدّت و سورت پادشاهان برحذر باید بودن که.....

هرگز از سختی و رنج های زمان ننالیده بودم و در گردش دوران چهره درهم نکشیده بودم

بخت و سعادت به کوشیدن نیست و از حوادث تلخ روزگار گریز نمی باشد

آورده اند که سیه را در آن مدت نفس طالب بود و شهوت غالب

و زاهدان سد رمق و جوانان تا طبق برگیرند و پیران تا عرق بکنند

این دلق موسی است مرقّع و آن ریش فرعون است مرصّع.

جمعی پسران پاکیزه و دختران دوشیزه به دست جفای او گرفتار، نه زهره ی خنده و نه یارای گفتار.

اغلب اوقات به بازیچه فراهم نشستندی و لوح درست ناکرده در سر هم شکستندی.

گفت: نیک بخت آن‌که خورد و کشت و بدبخت آن‌که مرد و هشت.