شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13594

از درون تو بود تیره جهان چون دوزخ / دل اگر تیره نباشد همه‌ دنیاست بهشت

تبخال‌ها به ناله درآیند چون جرس (= زنگ) / از درد چون شود به فغان آشنا لبم

گر هست در دماغ، تو را باد نخوتی / آماده شکستن خود چون حباب باش

دجله اشک از بهار شوق طغیان کرده است / رازهای سینه را خاشاک طوفان کرده است

نیست بر لوح دلم جز الف قامت دوست / چه کنم حرف دگر یاد نداد استادم

آن سبزه‌ام که سنگدلی‌های روزگار / در زیر سنگ نشو و نما می‌دهد مرا

مانند لاله، سوخته نانی است روزی‌آم / آن هم فلک به خون جگر می‌دهد مرا

داشتم افتادن چاه زنخدان در نظر / من چو می‌دادم، به دست دل عنان خویش را

جایی نرسد کس به توانایی خویش / الّا تو چراغ رحمتش داری پیش

حالی است چو زلف تو مشوّش ما را / عیشی است چو پاسخ تو ناخوش ما را

آفتاب فتح را هر دم طلوعی می‌دهد / از کلاه خسروی، رخسار مه سیمای تو

کس این کند که ز یار و دیار برگردد / کند هر آینه چون روزگار برگردد