شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 2774

دوش می‌آمد و رخساره برافروخته بود/ تا کجا باز دل غمزده‌ای سوخته بود

رسم عاشق‌کشی و شیوۀ شهرآشوبی/ جامه‌ای بود که بر قامت او دوخته بود

گرچه می‌گفت که زارت بکشم می‌دیدم/ که نهانش نظری با من دلسوخته بود

کفر زلفش ره دین می‌زد و آن سنگین‌دل/ در پی‌اش مشعلی از چهره برافروخته بود

برگلشنی اگر بگذشتم چو باد صبح / نی عشق سرو بود و نه شوق صنوبرم

ای خسرو بت‌رویان بگشا لب شیرین تا / فرهادصفت خواجو پیش شکرت میرد

مقیم طور محبت ز شوق باز نداند / شعاع آتش مهر از فروغ نور تجلی

ای بر عذار مهوشت آن زلف پرشکست / چون زنگی‌ای گرفته به شب مشعلی به دست

تربت پارس چو جان جسم تو در سینه فشرد / لیک در خاک وطن آتش عشقت نفسرد

در محیط هستی‌ات عالم به‌جز یک موج نیست / باد تقدیرت به هر جانب روان انداخته

فرّاش خزان ورق بیفشاند / نقاش صبا چمن بیاراست

هر که را خاطر به زلف ماهرویان می‌کشد / عیب نتوان کرد اگر چون من پریشانْ خاطر است