شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19571

ای جوانان هنر از پیر باید آموخت

صحبت نیکان طلب کن در جهان

بدار عزّت موی سفید پیران را

پیری مرا ز قید کشاکش خلاص کرد

نه تسلیم و نه سازش ، نه تکریم و خواهش/ بتازد به نیرنگ تو توسن من

من ایرانی‌ام ، آرمانم شهادت/ تجلی هستی است جان کندن من

مپندار این شعله افسرده گردد/ که بعد از من افروزد از مدفن من

کنون رود خلق است دریای جوشان/ همه خوشۀ خشم شد خرمن من

تا خار غم عشقت آویخته در دامن/ کوته‌نظری باشد رفتن به گلستان‌ها (مضاف‌الیه ـ مسند)
 

 راز همه کرد افشا ننمود رخ زیبا/ هم پرده‌درش بنگر هم پرده‌نشینش بین (مضاف‌الیه ـ مفعول)
 

گل از شوق تو خندان در بهار است/ از آنش رنگهای بی‌شمار است (مسند - صفت)

 تهمتن برآشفت و با طوس گفت/ که رهام را جام باده است جفت (نهاد - مفعول)

فرض یزدان را بگذارد هر کس که کند / خدمت خاصه سلطان به خلا و به ملا

ببوس خاک درش وان گه ار مجال بود / سلام من برسان و پیام من بگزار

‌باید احسانی چنان کردن که بعد از خرج راه / قرض خود بگزارم و بازم نباید کرد قرض

نه راه است این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی / گذاری آر و بازم پرس تا خاک رهت گردم