شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12071

در چراغ دو چشم او زد تیر / نامدش کشتن چراغ، دریغ

دستم نداد قوّت رفتن به پیش یار / چندی به پای رفتم و چندی به سر شدم 

محتسب مستی به ره دید و گریبانش گرفت / مست گفت ای دوست! این پیراهن است افسار نیست

دیدۀ سیر است مرا، جان دلیر است مرا / زهرۀ شیر است مرا، زُهرۀ تابنده شدم
 
 

نه مهر راست زوال و نه شوق راست، نهایت (مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن)

زنده شود هرکه پیش دوست بمیرد (مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن)

جز گوش تو نشنود حدیث من (مستفعلُ فاعلاتُ فع‌لن)

آن سرو دو صد گلشن و گلزار مرا یافت (مفعولُ مفاعیلُ مفاعیلُ فعو‌لن)

ویرانه آب و گل چون مسکن بوم آمد / این عرصه کجا شاید پرواز همایی را

ای گشته چنان و آن چنان تر / هر جان که بدیده او چنین را

در شهر که دیده است چنین شهر بقی را / در بر که کشیده است سهیل و قمری را

صد شعله آتش است در دیده / از نکته دل که آتشین باشد

دلداده را ملامت گفتن چه سود دارد/ می باید این نصیحت کردن به دلستانان

باز آمد آن مهی که ندیدش فلک به خواب/ آورد آتشی که نمیرد به هیچ خواب

گر خود همه بیداد کند هیچ مگویید/ تعذیب دلارام به از ذلّ شفاعت

روزی به زنخدانت گفتم سیمینی / گفت ار نظری داری ما را به ازین بینی

مستفعلن مفاعلن / مستفعلن مفاعلن / مستفعلن فع

مفاعلن فعلاتن فع / مفاعلن فعلاتن مفاعلن / مفاعلن فاعلن

مفعولُ مفاعلن فعولن / مفعولُ مفاعلن فعولن / مفعولُ فعل

مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن / مفعولُ فاعلاتُ مفاعیلُ فاعلن / مفعولُ فاعلن