شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 25696

در این بازار عطّاران مرو هر سو چو بیکاران / به دکّان کسی بنشین که در دکّان شکر دارد

بهاری کز دو رخسارش همی شمس و قمر خیزد / نگاری کز دو یاقوتش همی شهد و شکر ریزد

نالم به دل چو نای من اندر حصار نای / پستی گرفت همّت من زین بلندْ جای

باز آ و بر چشمم نشین ای دلستان نازنین / فریاد و غوغا از زمین بر آسمانم می‌رود

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی / خوش باش زان‌که نبود این هر دو را زوالی: «الی»

سینه مالامال درد است ای دریغا مرهمی / دل ز تنهایی به جان آمد خدا را همدمی: «می»

ساقیا سایه ابر است و بهار و لب جوی / من نگویم چه کن ار اهل دلی خود تو بگوی: «وی»

یار بد مار است هین بگریز از او / تا نریزد بر تو، زهر آن زشت‌خو: «و»