شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 26574

خدایگانا آنی که روز رزمت هست/ قضا به زیر عنان و قدر به زیر رکاب

شها تو شیر خدایی من آن سگ در تو/ که بی‌گناه‌تر از گرگ يوسفم حقّا

همه عزّیّ و جلالی همه علمیّ و يقينی/ همه نوریّ و سروری همه جودیّ و جزایی

همه چیز من و اقبال من از دولت توست/ خدمت فرّخ تو برد به خورشید سرم

مراد از جمع و تألیف و تصنیف کردن به جز آن نباشد که نام مصنف بدان کتاب زنده باشد و خوانندگان و متعلمان وی را دعای خیرگویند.

از بهر آن که بسیار تفتیش قوم کردی، او را قریش نام کردند و دیگر گروه گویند قریش نام اسبی است اندر دریا و آن اسب بر خلق دریا جملگی غلبه دارد از ماهی و جز ماهی.

هر آن کس که او دو شغل دارد، همواره هر دو شغل بر خلل باشد و او مقصّر و ملامت‌‌زده؛ و فرماینده و کارفرما، متشکّی و رنجور دل.

و حقیقت تو آن معنیِ باطن است و هرچه جز این است، همه تبعِ اوست و لشکر و خدمتگار اوست و ما آن را نامْ دل خواهیم نهادن. و چون حدیث دل کنیم، بدان که این حقیقت را می‌خواهیم که گاه‌گاه آن را روح گویند و گاه‌گاه آن را نفس گویند.

امشب سبک‌تر می‌زنند این طبل بی‌هنگام را / یا وقت بیداری غلط بوده است مرغ بام را

سعدی عَلَم شد در جهان صوفی و عامی گو بدان / ما بت‌پرستی می‌کنیم آن‌گه چنین اصنام را

طبیب عشق مسیحادم است و مشفق لیک / چو درد در تو نبیند که را دوا بکند

دلبندم آن پیمان‌گسل منظور چشم آرام دل / نی نی دلارامش مخوان کز دل ببرد آرام را