شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس نهم : استعاره | آزمون شماره 14169

بگو که جان عزیزم ز دست رفت خدا را / ز لعل روح‌فزایش ببخش آن‌که تو دانی

بیا که رونق این کارخانه کم نشود / به زهد همچو تویی یا به فسق همچو منی

ز تندباد حوادث نمی‌توان دیدن / در این چمن که گلی بوده است یا سمنی

چون ز جام بی‌خودی رطلی کشی / کم‌ زنی از خویشتن لاف منی

باد صبا دروغ‌زن است و تو راست‌گوی / آن‌جا به رغم باد صبا می‌فرستمت

دل بیمار شد از دست، رفیقان مددی! / تا طبیبش به سر آریم و دوایی بکنیم

نرگس مست نوازشگر مردم‌دارش / خون عاشق به قدح گر بخورد نوشش باد

مهمان‌سراست خانه دنیا که اندرو / یک روز، این بیاید و یک روز، آن رَوَد

یا رب از ابر هدایت برسان بارانی / پیش‌تر زانکه چو گردی ز میان برخیزم

مجنون که به دیوانه‌گری شهره شهر است / در دشت جنون همسفر عاقل ما بود

 ما ز آغاز و ز انجام جهان بی‌خبریم / اول و آخر این کهنه‌کتاب افتاده است

چون بگویی، بفشانی گهر از حقّه لعل / چون بخندی، بنمایی ز شکر مروارید