شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 12537

از بس که تن ز آتش حسرت گداخته است/ از دیده خون گرم فشانم به جای اشک

منم ابر و تویی گلبن که می‌خندی چو می‌گریم/ تویی مهر و منم اختر که می‌میرم چو می‌آیی

عمری از سنگ حوادث سوده گشتم چون غبار/ تا به امداد نسیمی ره به کویی یافتم

از ساغر خونین شفق باده ننوشیم/ وز سفرۀ رنگین فلک لقمه نگیریم

هرکه تماشای روی چون قمرت کرد / سینه سپر کرد پیش تیر ملامت

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت / تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

سرگشته چو چوگانم و در پای سمندت / می‌افتم و می‌گردم چون گوی به پهلوی

رشته طول امل را باز کن از پای دل / از گریبان فلک مانند عیسی سر برآر

در مُلک رضا زخم زبان سایه بید است / سرتاسر این بادیه یک خار ندارد

سیلاب قیامت به نظر موج سراب است / آن را که نظر واله رفتار تو باشد

از شراب لعل شد کان بدخشان سینه‌اش / چون سبو با دست خالی هرکه در میخانه شد (کان: معدن)

دلی خزینه گوهر شود که چون دریا / هزار مُهر ز گرداب بر دهن دارد