شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 19435

چون میان بوستان از دوستان رفتی سخن / گاه گاهی نام خواجو بر زبان می‌آمدت

یک ساعتم از آن لب میگون شکیب نیست / سرمست را شکیب کجا باشد از شراب

راه دریا گیر اگر لؤلؤی عمّانت هواست / دست دربان بوس اگر تشریف سلطان بایدت

آیدم زلف تو در خواب و پریشانم از این / که بود شور و بلا دیدنِ ثعبان در خواب

تا نگردی آشنا زین پرده رمزی نشنوی / گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست / که آشنا سخن آشنا نگه دارد

راز درون پرده ز رندان مست پرس / کاین حال نیست زاهد عالی‌مقام را

گر کمیت اشک گلگونم نبودی گرم‌رو / کی شدی روشن به گیتی راز پنهانم چو شمع

پند حکیم محض صواب است و عین خیر / فرخنده آن کسی که به سمع رضا شنید

هر کی صفرا شودش غالب از شیرینی / تلخ گردد دهنش گاه شکر خاییدن

چو در اسرار درآیی کندت روح سقایی / به فلک غلغله افتد ز هیاهوی و خروشت

با هزاران هزم خواجه مات شد / زان سفر در معرض آفات شد

بس عابد را که س_رو بالای تو کشت / بس زاهد را که قدر والای تو کشت

به سعی ظلم کی رفع مظالم می‌شود بیدل / به آب و خنجر و شمشیر نتوان کشت آت_ش را

غیرت نگذارد که بگویم که مرا کشت / تا خلق ندانند که معشوقه چه نام است

گفتم غمت مرا کشت گفتا چ_ه زهره دارد / غم این قدر نداند کآخر تو یار مایی