شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13832

سخن ز حد مبر ای محتسب که مستی من/نه از پیاله خورشید و خم گردون است

رخت روز طرب را بامداد است/سر زلفت شب غم را سواد است

تویی کعبه به هر شهری که باشی/چو مکه نام آن خیر البلاد است.

به عشق طعنه «جامی» مزن که عاشق را/ عنان دل ز کف اختیار بیرون است.

با من آمیزش او الفت موج است و کنار / دم به دم با من و پیوسته گریزان از من

منم چون شاخ تشنه در بهاران / تویی همچون هوای ابر و باران

نالم به دل چو نای من اندر حصار نای / پستی گرفت همّت من زین بلند جای

یکی چون عاشق بیدل، دوم چون جعد معشوقه / سِیُم چون مژّه مجنون، چهارم چون لب لیلی