شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 18840

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان رایج بود. آثار برجای مانده این زبان به خط میخی است.

زبان پارتی در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی نیز آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

شاخه شمالی از گروه غربی فارسی میانه را پهلوانیک می‌گویند.

منظومه‌هایی چون یادگار زریران و درخت آسوریک اصلی پهلوی دارند.

زبان درباری ساسانیان، زبان محاوره‌ و مکاتبه‌ مقامات دولتی بوده است.

منطقه رواج آن نخست در مشرق و شمال شرقی ایران بود.

این زبان در برابر نفوذ خطّ عربی، موجودیت خود را به سختی حفظ کرد و الفبای آن را نپذیرفت.

ادبیات فارسی دری به مفهوم واقعی خود تقریباً هم‌زمان با دولت طاهریان پدید آمد.

شاهنامه ابومنصوری: از این اثر فقط چند صفحه‌ای از مقدّمه باقی مانده است.

ترجمه تفسیر طبری: اصل اثر به زبان عربی و اثر محمّدبن جریر طبری است.

تاریخ بلعمی: ترجمه کتابی نوشته طبری است که تغییراتی در آن صورت گرفته است.

تاریخ الرسل و الملوک: جمعی از دانشمندان خراسان آن را به فارسی برگرداندند.