شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 2: پایه‌های آوایی | آزمون شماره 12409

ز دیدنت نتوانم که دیده بردوزم / وگر معاینه بینم که تیر می‌‌آید

هر که آن تلخم دهد حلوا بها جانش دهم / ور بود پوشیده و پنهان به دوزخ دررويد

مهی که راز من از پرده آشکارا کرد / هنوز صورت او زیر پرده پنهان است

از آن زمان که زمین‌‌بوس آستان توام / سر ملوک جهان جمله بر زمین من است

دوشم ز بلبلی چه خوش آمد که می‌سرود / گل گوش پهن کرده ز شاخ درخت خویش

با تو پیوستم و از غیر تو ببرید دلم / آشنای تو ندارد سر بیگانه و خویش

ما آزموده‌ایم در این شهر بخت خویش / بیرون کشید باید از این ورطه رخت خویش

ای حافظ ار مراد میسر شدی مدام / جمشید نیز دور نماندی ز تخت خویش

امشب تو را به خوبی نسبت به ماه کردم                                                                  تو خوب‌تر ز ماهی من اشتباه کردم

همسایه گو گواهی مستی و عاشقی                                                                  بر من مده که خویشتن اقرار می‌کنم

چون نفسی دیگرم ز عمر امان نیست                                                                  این نفسی چند در هوس به چه تازم

غیر غم حاصل ندیدم ز آشنایی‌های تو                                                                  وین غم دیگر که از بیگانگان می‌دانیم

ای دل عبث مخور غم دنیا را/ فکرت مکن نیامده فردا را

صوفی بیا که آینه صافیست جام را/ تا بنگری صفای می لعل فام را

ساقی به نور باده برافروز جام را/ مطرب بگو که کار جهان شد به کام ما

زلفت هزار دل به یکی تار مو ببست/ راه هزار چاره‌گر از چارسو ببست

آخر نه دل به دل رود، انصاف من بده  /  چون است من به وصل تو مشتاق و تو ملول

تو جهان پاک داری نه وطن به خاک داری  /  چه شود اگر زمانی به جهان ما درآیی

تو مست خواب نوشین تا بامداد و بر من  /  شب‌ها رود که گویی هرگز سحر نباشد

کار فرو بسته‌ام هیچ گشایش ندید  /  تا گره زلف را کارگشا کرده‌ای