شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دهم : سبک شناسی قرن های 10 و 11 (سبک هندی) | آزمون شماره 16809

زبان کوچه و بازار به شعر راه یافت.

دایره واژگانی شعر گسترش یافت.

بسیاری از لغات ادبی قدیم در صحنه شعر رایج شد.

لغات مربوط به مذاهب و آداب و رسوم هندوان به حوزه شعر و ادب وارد شد.

شعر هندی شعری معنی‌گراست؛ نه صورت‌گرا و شاعران به معنی بیشتر توجّه دارند تا به زبان.

نثر این دوره از دیدگاه ادبی ارزش چندانی ندارد؛ زبان عامیانه است و اگر بخواهند ادبی بنویسند، تصنّعی و با تکلف می‌نویسند.

کتاب‌ شرفنامه بدلیسی و کتب داراشکوه به شیوه نثر ساده به‌ترتیب در هند و عثمانی در این دوره نوشته شده‌اند.

در سبک هندی به‌دلیل کم‌توجّهی شاعران کوچه و بازار به آرایه‌های ادبی، به بدیع و بیان جز به صورت طبیعی و تصادفی توجّه نمی‌شود.

هر سری کز شور سودا نیست فانوس خیال / سنگباران گر نماید خواب سنگینش سزاست

 چون تو بدین مقام رسیدی دگر مباش / گم گرد در فنا و دگر بیش و کم مپرس

 از پریشان نظری بس که دلم مجروح است / زنگ بر آینه‌ام مرهم زنگار شود

خوش آن صدف که گر از تشنگی کباب شود / دهان خویش به ابر بهار نگشاید