شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس هفتم : تاریخ ادبیات فارسی در قرن های 10 و 11 | آزمون شماره 10452

پایتخت بودن و رفاه اقتصادی مردم

اهمیت دادن مردم این منطقه به زبان فارسی

پایتخت بودن و محل اجتماع شعرا و فضلا

حضور شاهان صفوی در این شهر

این بیابان، قتلگاه سیّد لب‌تشنه است / ای زبان وقت فغان، وی دیده هنگام بکاست

آن روز در قضای عزای شه شهید / چندان کنیم نوحه که افتد زبان ز کار

می‌خواست عشق جان‌ستان قتل یکی از عاشقان / از من زبون‌تر در جهان رسوا و بدنامی ندید

این مکان بوده است روزی خیمه‌گاه اهل بیت / کز حباب اشک ما امروز گردش خیمه‌هاست

سبک شعر بابافغانی شیرازی حدّ واسط سبک عراقی و هندی است و از لحاظ رقّت معانی مشهور است.

کلیم کاشانی در سرودن شعر مذهبی و ترکیب‌بند عاشورایی زبانزد است.

بیدل دهلوی را به سبب سرودن غزل‌های خیال‌انگیز می‌شناسیم. او را خداوندگار مضامین تازه شعری دانسته‌اند.

واقع‌گرایی شاخصه اصلی شعر وحشی بافقی است.

شعر بابافغانی شیرازی از نظر دقت، ظرافت و رقت معانی مشهور است.

زبان فارسی حتی پس از حاکمیت استعمار انگلیس بر هند، هم‌چنان زبان رسمی آن دیار بود.

 آشنایی با تفکر و معارف هندوان کم و بیش در تغییر سبک دخیل بود.

شاعران قرن دهم به دلیل کم‌توجهی شاهان صفوی و ادب‌گرایی سلاطین هند به دربارهای هند روی آوردند.

برخی از شاهان صفوی مقام شیخی و رهبری طریقت داشتند و از این رو لازم می‌دانستند خود را در چنین مقام فرهنگی نگاه دارند.

شاهان صفوی با رؤسای مذاهب در تماس نزدیک بودند.

شاهان صفوی به شعر ستایشی و عاشقانه های زمینی و انواع هنرها بها می دادند، درنتیجه بسیاری از مردم به این هنرها روی آوردند.

شاهان صفوی رقبایی چون شاهان عثمانی و هندی داشتند که آنها نیز به مسائل فرهنگی توجه نشان می دادند.