شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 16540

دسته گل به آب دادن : اشتباه بزرگ مرتکب شدن 

دست و پا گم کردن : هول شدن 

ثابت قدم بودن : با اراده بودن 

تنگدست بودن : خسیس بودن 

پشت پا زدن به چیزی 

در بیابان گام برداشتن

میان زمین و آسمان ماندن 

چشم بسته غیب گفتن 

پند گفتن با جهول خوابناک / تخم افکندن بود در شوره خاک

مگوی آنچه هرگز نگفته‌ است کس / به مردی مکن باد را در قفس

چون واقف از این جهان ابتر گشتیم / دست از همه شستیم و قلندر گشتیم

به طول عمر نتوان جمع کردن مال دنیا را / چرا بیهوده باید آب را بر ریسمان بستن

چشم عیارت به قصد خون خلقی دم به دم / تیغ‌های تیر مژگان را به هم برمی‌زند (استعاره، مجاز)

نی حریف هر که از یاری برید / پرده‌هایش پرده‌های ما درید (کنایه، استعاره)

بسا روز دولت چو روشن چراغ / که ظلم شب آساش تاری کند (مجاز، تشبیه)

گویی بت من چون ز شبستان به درآید / حوری است که از روضۀ رضوان به درآید (تشبیه، استعاره)

گرد و غبار به هوا پراکندن

تاریک شدن هوا

مردن

گریختن