شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 17675

زبان پارتی

زبان فارسی باستان

زبان پهلوی

زبان فارسی نو

این دولت رسم‌‌ها و سنت‌‌های فرهنگی کهن ایرانی را رواج داد

در زمان سامانیان بخارا عمده‌‌ترین مرکز فرهنگی به شمار می‌‌آمد

مترجمان را به ترجمه کتاب‌‌های معتبر به نثر عربی برمی‌‌انگیختند

بعضی از امیران سامانی خود صاحب فضل و ادب بودند و شاعران فارسی‌‌گوی را تشویق می‌‌کردند

زبان فارسی باستان در دوره هخامنشیان (559 تا 330 ق. م.) رایج بود.

زبان پهلوی، شاخه‌ای از زبان‌های ایرانی میانه است که اساساً به ناحیه پارس تعلق داشت. 

آثار ادبی منظوم و منثور زبان پهلوی از بین رفته‌اند اما ترجمه عربی و فارسی «کلیله و دمنه» موجود است که با اصل آن تفاوت چندانی ندارد.

زبان فارسی بعد از نفوذ اسلام، با کنار گذاشتن برخی از صداهای زبان عربی، الفبای آن را پذیرفت و ادبیات فارسی دری همزمان با حکومت طاهریان پدید آمد.

 نثر این دوره به موضوع های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

موضوع کتاب شاهنامۀ ابومنصوری، تاریخ حماسی ایران است.

اصل کتاب تاریخ الرسل و الملوک را ابوعلی بلعمی به عربی نوشته است.

محمدبن جریر طبری، کتاب تفسیر طبری را به فارسی برگرداند.