شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17065

روی کردی به سوی گل زان روی / گل ز شادی نگنجد اندر پوست

گرچه من خود ز عدم دل‌خوش و خندان زادم/ عشق آموخت مرا شکل دگر خندیدن

وین دهر دونده به یکی مرکب ماند/ کز کار نیاساید هر چند دوانیش

شعاع آفتابم من اگر در خانه‌ها گردم/ عقیق و زر و یاقوتم، ولادت ز آب و طین دارم

نبرد خندۀ ظاهر ز دل تنگ ملال / غنچه را دل تهی از خون به شکفتن نشود

ز نیرو بود مرد را راستی / ز سستی کژی زاید و کاستی

حکمت محض است اگر لطف جهان‌آفرین / خاص کند بنده‌ای مصلحت عام را

دل می‌رود ز دستم، صاحب‌دلان خدا را / دردا که راز پنهان، خواهد شد آشکارا

رفتی و مرا ماندی در کنج شکیبایی                            ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی

راست گفتی که فرج یابی اگر صبر کنی                      صبر نیک است کسی را که شکیبایی هست

صبر می‌زد لاف چون طوفان غم بالا گرفت                 عاجزی شد زان که کشتی درخور طوفان نداشت

می‌کند بی تو شکیبایی یعقوب، کمال                          که جمیلی تو و صبر از تو بود صبر جمیل

چنان به روی خود آشفته کرده‌ای ما را                                              که گلبنانِ چمن بلبلانِ شیدا را                      تشبیه _‌ شخصیت‌بخشی

قیامتی دگرآخر به فتنه برمفزای                                                   مکن به سرمه سیه چشمِ شوخِ شهلا را                      مجاز _ واج‌آرایی

مبند زیور و زر بر چو سیم گردن و گوش                                       چه احتیاج به آرایه روی زیبا را                      جناس _ مراعات‌نظیر

عنان به عشوه مده عشق باز و عشرت کن                                           به روی یار موافق خلاف اعدا را                      کنایه _ تلمیح