شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 16219

بنالم ایرا (زیرا) بر من فلک همی کند آنک / به زخم زخمه بر ابریشم رباب کنند                                                                                                          «فلک: نهاد»

ز بس که بر من باران غم زنند مرا / سرشک دیده صدف‌وار درّ ناب کنند                                                                                                              «سرشک: مفعول»

ز درد وصلت یاران من آن کنم به جزع / که جان پیران بر فرقت شباب کنند                                                                                                              «من: مضافٌ‌الیه»

چو هیچ دعوت من در جهان نمی‌شنوند / امید تا کی دارم که مستجاب کنند                                                                                                              «دعوت: مفعول»

خروش سواران و اسپان ز دشت / ز بهرام و کیوان همی بر گذشت

به گرز گران دست برد اشکبوس / زمین آهنین شد، سپهر آبنوس

همه تیغ و ساعد ز خون بود لعل / خروشان دل خاک در زیر نعل

نماند ایچ با روی خورشید رنگ / به جوش آمده خاک بر کوه سنگ

از جای می برد همه کس را فلک ولی                              هرگز ز جای خویش فراتر نمی شود 

که حیف است از این جا فراتر شدن                               دریغ است محروم از این در شدن

چو گردون گرد عالم چند گردی                                     ز خود کامی فراتر شو به مردی

بدین صفت که تویی دل چه جای خدمت توست             فراتر آی که ره در میان جان داری       

سر نیزه و نام من مرگ توست / سرت را بباید ز تن دست شست

همه مرگ راییم شاه و سپاه / اگر دیر مانیم اگر چند گاه

فدای تو بادا تن و جان ما / چنان باد تا مرگ پیمان ما

مرا مرگ خوشتر به نام بلند / از این زیستن با هراس و گزند

آتش‌افروز تب هجریم و هرگز کس ندید                                                                                             جوش تبخال شفاعت بر لب زنهار ما

آفتاب ما طلوع از مشرق یثرب نمود                                                                                               فارغیم ای مصریان از ماه کنعان شما

فرهاد را چه ذوق که او با وجود دل                                                                                                  در کار زخم سنگ کند زخم تیشه را

گو بوی گل بسوز دماغم که داده‌اند                                                                                                        از بهر بوی دوست دماغ دگر مرا