شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس نهم: موازنه و ترصیع | آزمون شماره 24787

آتش عشق است کاندر نی فتاد/ جوشش عشق است کاندر می فتاد

همچو نی زهری و تریاقی که دید؟/ همچو نی دمساز و مشتاقی که دید؟

نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی/ نتوان شبه تو جستن که تو در وهم نیایی

هر که جز ماهی ز آبش سیر شد/ هر که بیروزی است روزش دیر شد

ای منوّر به تو نجوم جمال/ وی مقرّر به تو رسوم کمال 

برگ بیبرگی بود ما را نوال/ مرگ بیمرگی بود ما را حلال 

چرخ ار پچه رفیع خاک پایت/ عقل ارچه بزرگ طفل راهت 

ما برون را ننگریم و قال را / ما درون را بنگریم و حال را

اسب را قوّت و تگ او موجب عنا و رنج گردد و درخت نیکو بارور را از خوشی میوه، شاخ‌ها شکسته شود.

سپاس و ستایش مر خدای را جلّ جلاله که آثار قدرت او بر چهره روز روشن تابان است.

عشق گفت: دیوانه جرعه ذوقم، برآورنده شوقم، زلف محبّت را شانه‌ام و زرع مودّت را دانه‌ام.

آورده‌اند که زاغی و گرگی و شگالی در خدمت شیری بودند و مسکن ایشان نزدیک شارعی عامر.

صد اشتر همه ماده و سرخْ موی / صد استر همه بارکش راه جوی

چه دَوَم که اسب صبرم نرسد به گرد وصلش / چه کنم که شاخ بختم ز قضا به بر نیاید

نبود جز به علم، مرد شریف / نشود جز به جهل مرد، وضیع

به بالای ایوان او راغ نیست / به پهنای میدان او باغ نیست