شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 13812

سخن ز حد مبر ای محتسب که مستی من/نه از پیاله خورشید و خم گردون است

رخت روز طرب را بامداد است/سر زلفت شب غم را سواد است

تویی کعبه به هر شهری که باشی/چو مکه نام آن خیر البلاد است.

به عشق طعنه «جامی» مزن که عاشق را/ عنان دل ز کف اختیار بیرون است.

چهار

سه

دو

پنج

 چون گرفت آتش ز سر تا پای او / سرخ شد چون آتشی اعضای او

 آن فتنه که چون آهوی وحشی رمد از من / گویی ز پی صید دل خسته من خاست

 خصم تو همچو طوطی قولی است بی‌عمل / نی‌نی که همچو عنقا نامی است بی‌نشان

 اگر به سالی حافظ دری زند بگشای / که سال‌هاست که مشتاق روی چون مهِ ماست

قدّ همة دلبران عالم / پیش الف قدت چو نون باد

از خطا گفتم شبی زلف تو را مشک ختن / می‌زند هر لحظه تیغی مو بر اندامم هنوز

ای سرو سیم‌تن صبح است در فکن / در جام آبگون آن آتش مذاب

مجنون ز جام طلعت لیلی چو مست شد / فارغ ز مادر و پدر و سیم و زر فتاد