شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 28711

برنجید پس هرکسی نان خویش / بورزید و بشناخت سامان خویش

چو ابری که بارانش مرجان بود / چه مرجان که آرایش جان بود

چون آن نامه‌ی شاه یک‌سر بخواند / دو دیده به خون دل اندر نشاند

گر این رازها آشکارا کنی / ز خاک سیه مشک سارا کنی

هرکس که نهد پای بر آن خاک سرِ کو / ذکرش همه این است که گم‌گشته دلم کو

 شب‌ها به بزم مدعی ای بی‌مروت جا مکن / آرام جان او مشو، آزار جان ما مکن 

ز صحن این چمن آن سرو‌قامت را تمنّا کن / به زیر سایه‌اش بنشین، قیامت را تماشا کن

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو / از ماه ابروان منت شرم باد رو