شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 11018

تا مگر بر چون خودی در گفتگو غالب شوند / مطلب ارباب علم از قیل و قال این است و بس

تا به خود داری گمان علم و دانش، ناقصی / چون به نقص خود شدی قایل، کمال این است و بس 

گوش سنگین، سنگ دندان سبک‌مغزان بود / هرزهگویان جهان را گوشمال این است و بس 

باد در سر چون حباب ای قطره تا کی؟ خویش را / بشکن از خود؛ عین دریا کن؛ کمال این است و بس

پشت پا زدن به چیزی 

در بیابان گام برداشتن

میان زمین و آسمان ماندن 

چشم بسته غیب گفتن 

الف، د

ب، ج

الف، ج

د، ج

چو صیتش در افواه دنیا فتاد / تزلزل در ایوان کسری فتاد

برآوردن کام امیدوار / به از قید بندی شکستن هزار

هم او تاج و تخت بلندی دهد / هم او تیرگی و نژندی دهد

 تو را رفت باید ببسته کمر / یکی لشکری ساخته پر هنر