شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - درس هفتم : باران محبّت | آزمون شماره 1822

بود سرهنگ را دهی مأمور/جایگاهی ز چشم مردم دور 

خانۀ اسرار تو چون دل شود/ آن مرادت زودتر حاصل شود 

با حکیم او قصه ها می گفت فاش/از مقام و خواجگان و شهر و باش 

و اندر آن شهر از قرابت کیست/ خویشی و پیوستگی با چیست؟

کو صبر و چه دل کانچه دلش می خوانند/  یک قطره خون است و هزار اندیشه 

بیش از این صبر ندارم که تو هر دم بر قومی/ بنشینی و مرا بر سر آتش بنشانی 

رگ جانم گشاده گشت ببند/ پیشتر نوک نیشتر بر کش

دل چیست حاصل خون خوردن من/خون همی خورد دلم کان دل من جز این نیست

خر ز بهر دفع خوار از سوز و درد/جفته می‌انداخت صد جا زخم کرد

پدرم روضه رضوان به دو گندم بفروخت/من چرا ملک جهان را به جوی نفروشم

تا قیامت روزه دارم روز و شب/چون ز خوان فضل روزه بشکنم

همچو اشتر زیر بارم روز و شب/تا بنگشایی به قندت روزه‌ام

شش

سه

پنج

چهار

قناعت می‌کنم با درد چون درمان نمی‌یابم. (مفعول)

ناله مرغ اسیر  این همه بهر وطن است(صفت اشاره)

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را. (مفعول)

برفتند لشکر به‌کردار گرد. (نهاد)