شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 22205

فارسی میانه در حدود ۳۰۰ ق.م تا حدود ۷۰۰ م رایج بود

زبان فارسی میانه به دو گروه زبان‌های پارتی و پهلوی تقسیم می‌شود

این زبان در مرحله‌ای میان فارسی باستان و فارسی نو (دری) قرار دارد

آثاری که به زبان پهلوی تألیف شده بیشتر آثار ادبی زردشتی است

ساسانیان

سامانیان

هخامنشیان

صفاریان

سادگی فکر و روانی کلام

توجّه داشتن شاعران به واقعیّت‌های بیرونی

آوردن ترکیب‌های کهن و استعاره‌های ساده

 به کارگیری انواع توصیف

در آغاز این دوره، هنوز بیشتر دانشمندان ایرانی آثار خود را به عربی می‌نویسند تا بتوانند در سرتاسر دنیای اسلام خوانندگان بیشتری پیدا کنند.

پس از گذشت چند سده و رواج و نفوذ معارف اسلامی و متون دینی، آمیختگی زبان فارسی دری با زبان عربی افزایش می‌یابد و همچنین بسیاری از اصطلاحات علمی، ادبی، دینی و سیاسی جدید از راه ترجمه متون عربی، وارد زبان دری می‌شود.

وجود سخنورانی چون رودکی، فردوسی، زکریای رازی و بسیاری از شاعران و نویسندگان فارسی‌گوی دیگر، بیانگر اهمیّت این دوره است.

این دوره، دوره ترقی در همه زمینه‌های علمی بود و مردان مشهوری از آغاز تا پایان این دوره در فلسفه و طب و علوم دینی، سرگرم تألیف بودند.