شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 10010

بسته‌ام در خم گیسوی تو امّید دراز / آن مبادا که کند دست طلب کوتاهم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت / رخت بربندم و تا ملک سلیمان بروم

خاک کویت زحمت ما برنتابد بیش از این / لطف‌ها کردی بتا تخفیف زحمت می‌کنیم

مرغ روحم که همی‌زد ز سر سدره صفیر / عاقبت دانۀ خال تو فکندش در دام

عشق‌بازی را تحمل باید ای دل پای‌ دار / گر ملالی بود بود و گر خطایی رفت رفت

لذت فقر چو باده‌ست که پستی جوید / که همه عاشق سجده‌ست و تواضع سرمست

عهد و پیمان فلک را نیست چندان اعتبار / عهد با پیمانه بندم شرط با ساغر کنم

چون تیغ به دست آری مردم نتوان کُشت / نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت

صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت            ناز کم کن که در این باغ بسی چون تو شکفت

چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشینان       همراه تو بودن گنه از جانب ما نیست

نه من سبوکش این دیر رند سوزم و بس            بسا سرا که در این کارخانه سنگ و سبوست

ز درد عشق تو دوشم امید صبح نبود          اسیر عشق چه تاب شب دراز آرد؟

خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود                                                                                        گر تو بیداد کنی شرط مروت نبود

گر مدد خواستم از پیر مغان عیب مکن                                                                                        شیخ ما گفت که در صومعه همّت نبود

چون طهارت نبود کعبه و بتخانه یکی است                                                                                        نبود خیر در آن خانه که عصمت نبود

ما جفا از تو ندیدیم و تو خود نپسندی                                                                                        آن چه در مذهب ارباب طریقت نبود