شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 10822

سپهبد به گفتار او بنگرید/ شگفت آمدش کان سخن‌ها شنید
 

از صدای سخن عشق ندیدم خوش‌تر/ یادگاری که در این گنبد دوّار بماند
 

یا برو همچون زنان رنگیّ و بویی پیش بگیر/ یا چو مردان اندر آی و گوی در میدان فکن
 

آن بلبلم که چون کشم از دل صفیر گرم/ بوی محبت از نفسم می‌توان شنید

ابلیس را چون در دل آدم بار ندادند، مردود همه جهان گشت.

اهرمن از سجده انسان خاکی سر کشید/ زان‌که بود از شعله‌های عشق پنهان بی‌خبر

 «انّا عرضنا الامانه علی السموات و الارض و الجبال فابین ان یحملنها واشفقن منها و حملها الانسان …»

عرش آن بار گران‌سنگ که از دوش انداخت/ خاک بی‌باک، دلیر آمد و بر دوش گرفت

شما چه دانید که ما را با این مشتی خاک چه کارها از ازل تا ابد در پیش است؟ معذورید که شما را سر و کار با عشق نبوده است.

جلوه‌ای کرد رُخت دید ملک عشق نداشت/ عین آتش شد از این غیرت و بر آدم زد

پس، از ابر کرم، باران محبّت بر خاک آدم بارید و خاک را گل کرد و به ید قدرت در گِل از گِل دل کرد.

خاک دل آن روز که می‌بیختند/ شبنمی از عشق بر او ریختند

یارب آن زاهد خودبین که به جز عیب ندید / دود آهیش در آیینۀ ادراک انداز

آن میوۀ بهشتی کآمد به دستت ای جان / در دل چرا نکِشتی از دست چون بهشتی

یکی محضر اکنون بباید نوشت / که جز تخم نیکی سپهبد نکشت

بر خاکیان عشق فشان جرعۀ لبش / تا خاک لعل گون شود و مشکبار هم