شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 11551

دوش ای پسر مِی ‌خورده‌ای چشمت گواهی می‌دهد: دو شِی پِ سر / مِی ‌خُر دِ ‌ای / چش مت‌ گُ وا / هی می ‌دَ هد

ندارد با تو بازاری مگر شوریده اسراری: نَ دا رد با / تُ  با زا ری / مَ گر شو ری / دِ اس را ری

جهان را بدیدم وفایی ندارد: جَ هان را بِ / دی دم وَ فا / یی نَ دا رد

چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها: چُ فِ رس تا / د عِ نا یت / بِ زَ مین مَش / عَ لِ ‌ها

دلم جز مهر مه‌رویان طریقی برنمی‌گیرد / ز هر در می‌دهم پندش ولیکن درنمی‌گیرد

دانم سر آرد غصه را رنگین برآرد قصه را / این آه خون‌افشان که من هر صبح و شامی می‌زنم

به دریایی درافتادم که پایانش نمی‌بینم / به دردی مبتلا گشتم که درمانش نمی‌بینم

اول چنین نبودی باری حقیقتی شد / دی حظّ نفس بودی امروز قوت جانی

چه کند بنده که بر جور تحمّل نکند / دل اگر تنگ شود، مهر تبدّل نکند

یار با ما بی‌وفایی می‌کند / بی‌گناه از من جدایی می‌کند

که او را به جز سادگی مایه نیست / نکو روی، محتاج پیرایه نیست

بسا هوشمندا که در کوی عشق / چو من عاقل آیند و شیدا روند