شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس دوازدهم: جناس و انواع آن | آزمون شماره 8888

دوش از در می‌خانه کشیدند به دوشم / تا روز جزا مست ز کیفیت دوشم

به دردهای تو قاسم نهاد دل چه کند؟ چون / گدای کوی تو را غیر از این نهاد نباشد

دادگر آسمان که داد بشر داد / داد که تا خاکیان رهند ز بیداد

خود زنم شانه سر زلف دلآرای تو را / نرم و هموار که یک مو نکند شانه هدر

رهنگام تنگدستی در عیش کوش و مستی / کاین کیمیای هستی قارون کند گدا را

هر چه بر جان من آید از تو مهر است و وفا / گر جفایی می‌رود بر دل ز تو دلداری است

دل و جان شهید عشقت به درون گور قالب / سوی گور این شهیدان بگذر زیارتی کن

گوید خرد که از غم عشقش کنار جو / دریای عشق را چه کنم چون کنار نیست

چو دریا و چون کوه و چون دشت و راغ / زمین شد به کردار روشن چراغ (تشبیه، جناس ناهمسان)

رعیّت درخت است اگر پروری / به کام دل دوستان برخوری (تناسب، تشبیه)

بر این چشمه چون ما بسی دم زدند / برفتند چون چشم بر هم زدند (جناس ناهمسان، کنایه)

فرق نغز و زشت از عقل آورید / نه ز چشمی کو سیه گشت و سپید (تضاد، تلمیح)

سعدی از پرده عشاق چه خوش می‌گوید / ترک من پرده برانداز که هندوی توام

پس مرا منّت از استاد بُوَد / که به تعلیم من استاد،‌ استاد

شاد باش ای موسی عمران به چابک معجزه / دیر زی، ای رستم دستان به شیرین داستان

ای نسیم صبح اگر باز اتفاقی افتدت / آفرین گویی بر آن حضرت که ما را بار نیست