شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس یازدهم: قافیه | آزمون شماره 25557

نگارینا دلم بردی فسون‌خوانی مکن چندین / زبان من فروبستی زبان‌دانی مکن چندین

دیدی که از غم تو بر من چه خواری آمد / بی آن‌که هیچ رخنه در دوستداری آمد

ندهم من به تو دل گرچه بتِ دل‌بندی / که دل از من ببری با دگری پیوندی

سرِ آن ندارد امشب که برآید آفتابی / چه خیال‌ها گذر کرد و گذر نکرد خوابی

هرکس که نهد پای بر آن خاک سرِ کو / ذکرش همه این است که گم‌گشته دلم کو

 شب‌ها به بزم مدعی ای بی‌مروت جا مکن / آرام جان او مشو، آزار جان ما مکن 

ز صحن این چمن آن سرو‌قامت را تمنّا کن / به زیر سایه‌اش بنشین، قیامت را تماشا کن

گفتا برون شدی به تماشای ماه نو / از ماه ابروان منت شرم باد رو

به میدان وفا یارم چنان آمد که من خواهم / ز دیوان هوا کارم چنان آمد که من خواهم

هوا سرد و خرگاه خورشید گرم / زمین خشک و بالین جمشید نرم

دل گمراه را رهی بنمای / مردم دیده را دری بگشای

تو ز تلخی چون که دل پر خون شوی / پس ز تلخی‌ها همه بیرون روی

ای فروغ ماه حسن از روی رخشان شما / آب روی خوبی از چاه زنخدان شما

آتش قهر برافروخته‌اند / خانمان ضعفا سوخته‌اند

صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را / که سر به کوه و بیابان تو داده‌ای ما را

دمی با غم به سر بردن جهان یک‌سر نمی‌ارزد / به می بفروش دلق ما کزین بهتر نمی‌ارزد