شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس سوم : تشبیه | آزمون شماره 244

دور نباشد که خلق روز تصوّر کنند/ گر بنمایی به شب طلعت خورشیدوار

چو خورشید بر چرخ بنمود تاج/ زمین شد به کردار تابنده عاج

چو خورشید بر تیغ گنبد رسید/ نه آیین دژ بد نه دژبان پدید

به زیبایی همی ماند به خورشید/ جهان در برگ و بارش بسته امّید

طبع بر گنج حقیقت قفل و شرع آمد کلید/ تا دهد زآن گنج بیرون گوهر اسرار را

طرف عذار گلگون ز نقاب زلف مشکین/ بنمای تا ملامت نکنند مبتلا را

شب یلداست هر تاری ز مویت، وین عجب کاری/ که من روزی نمی‌بینم، خود این شب‌های یلدا را

نسیم صبح من، از مشرق امید دمید/ ز خواب صبح درآرید آفتابم مرا

باد چونان آمری مأمور و ناپیدا/ بس پریشان حکم‌ها می‌راند مجنون‌وار/ بر سپاهی خسته و غمگین و آشفته/ برف می‌بارید و ما خاموش

من بسان برّه گرگی شیر مست، آزاده و آزاد/ می‌سپردم راه و در هر گام/ گرم می‌خواندم سرودی تر/ می‌فرستادم درودی شاد/ این نثار شاهوار آسمانی را

برف بود و برف این آشوفته پیغام/ این پیغام سرد پیری و پاکی/ و سکوت ساکت آرام/ راه می‌رفتم و من با خویشتن گهگاه می‌گفتم/ کو ببینم، لولی ای لولی/ این تویی آیا بدین شنگیّ و شنگولی

اینک از زیر چراغی می‌گذشتیم، آبگون نورش/ مرده دل نزدیکش و دورش/ و در این هنگام من دیدم/ بر درخت گوژپشتی برگ و بارش برف/ همنشین و غمگسارش برف/ مانده دور از کاروان کوچ/ لک‌ لک اندوهگین

بسوزم از غم و پروانه‌وار دم نزنم/ بسان شمع گَرَم جمله سر زبان گردد

از روی لاله‌گون تو در خون تپید رنگ/دیوانه‌وار پیرهن گل درید رنگ

گهی چون خرمن مشک است بر پیروزه‌گون مفرش/ گهی چون تودۀ ریگ است بر زنگارگون صحرا

زمین پیروزه‌گون گردد هوا بیجاده‌گون گردد/همه عالم نگون گردد، جهان آید به زیر اندر

بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه بان دارد/بهار عارضش خطی به خون ارغوان دارد

دلم خزانه اسرار بود و دست قضا/درش ببست و کلیدش به دلستانی داد

گوی خوبی که برد از تو که خورشید آن جا/نه سواری است که در دست عنانی دارد

درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد/نهال دشمنی برکن که رنج بی شمار دارد.