شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 10848

دوش ای پسر مِی ‌خورده‌ای چشمت گواهی می‌دهد: دو شِی پِ سر / مِی ‌خُر دِ ‌ای / چش مت‌ گُ وا / هی می ‌دَ هد

ندارد با تو بازاری مگر شوریده اسراری: نَ دا رد با / تُ  با زا ری / مَ گر شو ری / دِ اس را ری

جهان را بدیدم وفایی ندارد: جَ هان را بِ / دی دم وَ فا / یی نَ دا رد

چو فرستاد عنایت به زمین مشعله‌ها: چُ فِ رس تا / د عِ نا یت / بِ زَ مین مَش / عَ لِ ‌ها

گرت جان بخواهد به لب بر نهی / و گر تیغ بر سر نهد سر نهی

گَ رت جان / بِـ خا هد / بِ لب بر / نَ هی

روز محشر محو گردد سر به سر / جز زفان او زفان‌های دگر

رو زِ مح / شر محو / گر دد سر / بِ سر

بُتی بودم ز سر تا پا دلارا / چنان گشتم که نشناسم سر از پا

بُ تی بو دم / ز سر تا پا / دِ لا را

خاک را بر سر زنی سر نشکند / آب را بر سر زنی در نشکند

خاک را بر / سر ز نی سر / نش کَـ ند

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را