شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20840

دو

سه

چهار

پنج

گر به سر من آن پری از سر ناز بگذرد / بر سر راهش افکنم پیرهن دریده را

هر که را امروز ساقی می‌کشد پای حساب / ایمنی از هول فردای حسابش می‌دهند

ز قامت تو چنان پایمال شد طوبی / که تا به روز قیامت کمر نمی‌بندد

گیرد سپهر چشمه‌ی خورشید را به گل / گر بامداد پرده نپوشی به روی خویش

از جای می برد همه کس را فلک ولی                              هرگز ز جای خویش فراتر نمی شود 

که حیف است از این جا فراتر شدن                               دریغ است محروم از این در شدن

چو گردون گرد عالم چند گردی                                     ز خود کامی فراتر شو به مردی

بدین صفت که تویی دل چه جای خدمت توست             فراتر آی که ره در میان جان داری       

کردم اندیشه سر خویش توان داد به تو / آن سر زلف پریشان نتوان داد ز دست

ما را خیال دوست به فریاد می‌رسد / ورنی شب فراق به پایان که می‌برد

اگر‌چه از شکن زلف خوب‌رویان شد / دلم شکسته ولی عهد روی او نشکست

مرا دماغ ز بویت هنوز مشکین است / دهان من به حدیث لب تو شیرین است