شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس هفتم: سبک و سبک‌شناسی (سبک خراسانی) | آزمون شماره 22217

ابلیس گفت که از بهر شما همی‌گریم. گفت: چرا؟ گفت: از بهر آن‌که خدای تعالی مر شما را گفت که از آن درخت مخورید که شما را از بهشت بیرون خواهد کرد و من آمده‌ام تا شما را بگویم.

پس منافع خویش را نعمت و کامرانی دان و مردمی از مردمان بازمگیر که صاحب شریعت صلوات‌الله‌علیه گفته است: «خیر الناس من ینفع النّاس».

و در حلم و منزلت به منزلتی بود، چنان‌که یک سال به غزنین آمد، از فرّاشان تقصیرها پیدا کرد و گناهان نادر گذاشتی. امیر، حاجب سرای را گفت: «این فرّاشان را بیست چوب باید زد.»

و مشایخ این قصّه اندر شأن وی مختلف‌اند: به نزدیک گروهی مردود است و به نزدیک گروهی مقبول. و باز گروهی دیگر به سحر و اسباب آن وی را منسوب کرده‌اند.

چه گویم که خورشید تابان که بود / کز او در جهان روشنایی فزود (کمی لغات عربی)

 برآمد بر آن تخت فرّخ پدر / به رسم کیان بر سرش تاج زر (کاربرد دو حرف اضافه برای یک متمم)

 کجا سالیان اندر آمد به شش / که نگذشت بر ما یکی روز خوش (تفاوت تلفظ برخی کلمات با زبان امروز)

کنون تا چه داری بیار از خرد / که گوش نیوشنده زو برخورد (کهنه و مهجور بودن برخی واژگان)

بگیر و به گیسوی او بر بدوز / به نیک‌اختر و فال گیتی‌فروز (استفاده از دو نشانه برای یک متمم)

وز آن پس جهان یکسر آباد کرد / همه روی گیتی پر از داد کرد (سادگی زبان شعر)

 یگانه گشته از اصل زمانه / به الفاظ متین و رای متقن (کمی لغات عربی)

الا تا ماه نو خیده کمان است / سپر گردد مَهِ داه و چهارا (کهنه و مهجور بودن برخی از لغات)