شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 15756

اگر تو فارغی از حال دوستان یارا / فراغت از تو میسر نمی‌شود ما را 
 

بیا که وقت بهار است تا من و تو به هم / به دیگران بگذاریم باغ و صحرا را
 

شمایلی که در اوصاف حسن ترکیبش / مجال نطق نماند زبان گویا را
 

شب فراق نخواهم دواج و دیبا را /  که شب دراز بود خوابگاه تنها را
 

تن مرا ز بلا آتشی برافروزند / دلم برآرند از بر، بر او کباب کنند

رخم ز چشمم هم‌چهره‌ی تذرو شود / چو تیره شب را هم‌گونه‌ی غراب کنند

تنم به تیغ قضا طعمه‌ی هژبر نهند / دلم به تیر عنا مسته‌ی عقاب کنند

بر این حصار ز دیوانگی چنان شده‌ام / که اختران همه دیوم همی خطاب کنند

 صد کشته زنده کردی و کس را خبر نشد                 یک مرده زنده کرد مسیح و قیامت است

هرکس که نیست زنده به عشق تو مرده به                  خود مرده پیش زنده‌دلان از فسرده به

زنده جاوید گردد کشته شمشیر عشق                     زان که از کشتن بقا حاصل شود جرجیس را

یار، قتل عاشقان امروز با فردا فکند               شاد زی ای آن‌که بر امید فردا زنده‌ای

قضا _ غالب

غزا _ قالب

غزا _ غالب

قضا _ قالب

مضافٌ‌الیه  مفعول  نهاد        

مفعول  مضافٌ‌الیه  نهاد

مضافٌ‌الیه  مفعول  مضافٌ‌الیه    

مفعول  مضافٌ‌الیه  مضافٌ‌الیه