شرکت در آزمون آنلاین فارسی 2 - فارسی 2 | آزمون شماره 9978

آن یار کزو خانۀ ما جاي پري بود/سر تا قدمش چون پري از عیب بري بود

آن که مرا آرزوست دیر میسر شود/وین چه مرا در سر است عمر در این سر شود

چشم از خیل خیال تو از آن محروم است /که گذر می نتوان کرد ز دریا به شنا

تا دلم زان رخ گلگون غم چون کوه کشید/رنگ رخسار و تن زرد و نزار است چو کاه

چهار

پنج

شش

هفت 

چو خود را به چشم حقارت بدید / صدف در کنارش به جان پرورید

خانه بر دوش‌تر از ابر بهاران بودم / لنگر درد تو چون کوه گران کرد مرا

نه سختی رسید از ضعیفی به مور / نه شیران به سر پنجه خوردند و زور

به فصل خزان در نبینی درخت / که بی‌برگ ماند ز سرمای سخت