شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس ششم : مجاز | آزمون شماره 8457

همیشه تا که همی بشکفد ز باد صبا/ به باغ در سمن تازه و بنفشۀ تر

تا نگار من ز سنبل بر سمن پرچین نهاد/ داغ حسرت بر دل صورتگران چین نهاد

گر چند سال عارض من چون بنفشه بود/ ور چند گاه عارض او بود چون سمن

طراوت رخت آب سمن تمام ببرد/ رخت ز گل نم و از آفتاب آب ببرد

ز داغم پرده برگیر آتشی در جان دریا زن / ز چشمم آستین بردار و گوهر را تماشا کن

هر چه در باب لب لعل تو گوید «خواجو» / جمله در گوش کن ای دوست که مروارید است

بگذارم این قفس که پر و بال من شکست / زان سوی کاینات یکی بال گسترم

تا باغ زردروی شد از گشت روزگار / بر سر نهاد توده کافور، کوهسار

نگاه کن که چه مایه دریغ و درد بود / بر آن‌که فتنه رنج است و عاشق بلوا

پی قتلم صف مژگان ز چه آراسته‌ای / بهر یک تن ز چه صد فوج قشون می‌آید

شورشی افتاد از آن یورش در اهل بایزید / کافتد اندر خیل دجّال از ظهور منتظر

چون هوای ملک دل بیند کز این‌سان گرم شد / خیمه بر چشمم زند ییلاق و قشلاقش نگر