شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 1 - درس چهارم: تاریخ ادبیات پیش از اسلام و قرن‌های اولیه هجری | آزمون شماره 19792

آثار بر جای مانده زبان فارسی باستان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی است که به خط اوستایی نوشته شده است.

کتاب اوستا را موبدان برای اجرای مراسم دینی، از حفظ می‌خواندند؛ تا این‌که سرانجام در دوره ساسانی، آن را به نگارش درآوردند.

زبان ایرانیان پیش از اسلام که ریشه و مادر زبان امروز ایران است، پارسی یا فارسی نامیده می‌شد.

زبان‌هایی که در ایران و مناطق همجوار آن، از قدیم‌ترین روزگاران متداول بوده است، ویژگی‌های مشترکی دارند.

زبان پارتی: در دوره اشکانیان رایج بود و تا اوایل دوره ساسانی آثاری به این زبان تألیف می‌شده است.

زبان پهلوی: کلیله و دمنه و یادگار زریران از آثار مربوط به این زبان است. آثار کمی از این زبان برجا مانده است.

زبان فارسی باستان: آثار برجای مانده این زبان، فرمان‌ها و نامه‌های شاهان هخامنشی است که به خطّ میخی نوشته شده است.

زبان فارسی دری: ادبیات این زبان به مفهوم واقعی خود، تقریباً هم‌زمان با دولت طاهریان پدید آمد.

 نثر این دوره به موضوع های حماسی، ملی و تاریخی توجه دارد.

موضوع کتاب شاهنامۀ ابومنصوری، تاریخ حماسی ایران است.

اصل کتاب تاریخ الرسل و الملوک را ابوعلی بلعمی به عربی نوشته است.

محمدبن جریر طبری، کتاب تفسیر طبری را به فارسی برگرداند.