شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوم : پایه های آوایی | آزمون شماره 13153

بهار آمد که هر ساعت رود خاطر به بستانی/ به غلغل در سماع آیند هر مرغی به دستانی

تو از هر در که بازآیی بدین خوبیّ و زیبایی/ دری باشد که از رحمت به روی خلق بگشایی

سرو بستانی تو یا مه یا پری/ یا ملک یا دفتر صورتگری؟

خدایا چنان کن سرانجام کار / تو خشنود باشیّ و ما رستگار

او می‌رود دامن‌کشان من زهر تنهایی چشان/ دیگر مپرس از من نشان کز دل نشانم می‌رود

چون من گدای بی‌نشان مشکل بود یاری چنان/ سلطان کجا عیش نهان با رند بازاری کند

غافل مباش ار عاقلی، دریاب اگر صاحبدلی/ باشد که نتوان یافتن دیگر چنین ایام را

غمت در نهانخانۀ دل نشیند/ به نازی که لیلی به محمل نشیند

پنج

شش

نه

هفت

ترازو گر نداری پس تو را زو ره زند هرکس / یکی قلبی بیاراید تو پنداری که زر دارد = بیاراید

یک سر مو از غم تو نیست که اندر تن من / آب حیاتی ندهد یا گهری می‌نشود = می‌نشود

هرگز گران جانان بود چون درد در پایان بود / آن‌گه رود بالای خم کان درد او یابد صفا = هرگز گران

روزی‌ست اندر شب نهان ترکی میان هندوان / شب ترکتازی‌ها بکن کان ترک در خرگاه شد = روزی‌ست

ندانم هیچ‌کس در عهد حُسنَت / که با دل باشد الّا بی‌بصارت

حبیب آن‌جا که دستی برفشاند / محب ار سر نیفشاند بخیل است

نشاید گفتن آن کس را دلی هست / که ننهد بر چنین صورت دل از دست

همی تا کند پیشه، عادت همی کن / جهان مر جفا را، تو مر صابری را