شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 2 - درس دوازدهم : کنایه | آزمون شماره 15020

دور از انصاف است پیچیدن سر از سودای ما / عذرخواه دست خالی چهره‌ی چون زر ببین

در آرزوی لعل تو بینم که هر نفس / جانم چو جام می به لب آید هزار پی

من کیستم ای نگار چالاک / تا جامه کنم ز عشق تو چاک

با خودی در تنگنای دیده‌ی موری اسیر / خیمه بیرون زن ز خود ملک سلیمان را ببین

می‌چکد شیر هنوز از لب هم‌چون شکرش / گر چه در شیوه‌گری هر مژه‌اش قتّالی است: (هنوز کودک است.)

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست / دم درکش ارنه باد صبا را خبر شود: (نفس نکش.)

ترسم که اشک در غم ما پرده‌در شود / وین راز سر به مهر به عالم سمر شود: (آشکار شود.)

ای که انگشت‌نمایی به کرم در همه شهر / وه که در کار غریبان عجبت اهمالی است: (مشهور هستی.)