شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 17189

در حال خویشتن چو همی ژرف بنگرم / صفرا همی برآید از انده به سر مرا

گر بر قیاس فضل بگشتی مدار چرخ / جز بر مقرّ ماه نبودی مقر مرا

منگر بدین ضعیف تنم زانکه در سخن / زین چرخ پرستاره فزون است اثر مرا

وز دیدن و شنیدن دانش یله نکرد / چون دشمنان خویش به دل کور و کر مرا

خروش سواران و اسپان ز دشت / ز بهرام و کیوان همی بر گذشت

به گرز گران دست برد اشکبوس / زمین آهنین شد، سپهر آبنوس

همه تیغ و ساعد ز خون بود لعل / خروشان دل خاک در زیر نعل

نماند ایچ با روی خورشید رنگ / به جوش آمده خاک بر کوه سنگ

توان چو آهوی مشکین به بوی مشک شناخت                   زحرف های جگر سوز, جان سوخته را

خود گرفتم که نگویم که مرا واقعه ای است                     دشمن و دوست بدانند قیاس از سخنم

بیان شوق چه حاجت که سوز آتش دل                          توان شناخت ز سوزی که در سخن باشد

ز‌ دودمان اصیلم همین گواهم بس                                که شرم این سخنم خون ز چهره بیرون داد

یک گروه در بیت وابستة پیشین و یک گروه وابستة پسین دارد.

نقش دستوری مفعول در بیت دیده نمی‌شود.

در بیت یک فعل حالت امر و نهی دارد. ساخت دو فعل دیگر، به زمان مضارع است.

تنها فعل اسنادی بیت، سوم‌شخص مفرد است.