شرکت در آزمون آنلاین علوم و فنون ادبی 3 - درس 8: اختیارات شاعری 2 (وزنی) | آزمون شماره 10421

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش / هر کسی آن دِرَود عاقبت کار که کشت

دوش گیسوی تو را ریخته دیدم بر دوش / خاطر آشفته‌ام امشب ز پریشانی دوش

دارد دلم هوای سر زلف یار و بس / زخم آرزو کند همه مرهم‌گذار را

ما بدان مقصد عالی نتوانیم رسید / هم مگر پیش نهد لطف شما گامی چند

به وفای دل من ناله برآرید چنانک/ چنبر این فلک شعوذه‌گر بگشایید

به جهان پشت مبندید و به یک صدمه‌ی آه/ مهره‌ی پشت جهان یک ز دگر بگشایید

سیل خون از جگر آرید سوی بام دماغ / ناودان مژه را راه‌ گذر بگشایید

خبر مرگ جگرگوشه‌ی من گوش کنید/ شد جگر چشمه‌ی خون، چشم عبر بگشایید

عنقا برکرد سر، گفت: کز این طایفه/ دست یکی پرحناست جعد یکی پُرخضاب

اوّل غسلی بکن زین سوی نیل عَدَم/ پس به تماشا گذر ز آن سوی مصر بقا

با اثر داغشان هر دم سلطان عشق/ گوید خاقانیا خاک تواَم مرحبا

محنت چون خون و گوشت در تنم آمیخته‌ست/ تا نشود جان ز تن زو نتوان شد رها

آب رخ پیش ما کسی دارد                 که بود خاک آستان شما

اگر آن ابرو است و پیشانی            نکشد هیچ کس کمان شما

می‌کند مرغ جان ما پرواز               دم به دم سوی آشیان شما

چه بود گر به ما رساند باد             بویی از طرف بوستان شما