شرکت در آزمون آنلاین فارسی 1 - فارسی 1 | آزمون شماره 20649

سودا: هوس / نقض: شکستن

کید: صدق / طالع: بخت

فرقت: جدایی / فلق: فجر

خذلان: درماندگی / غبطه: رشک بردن

نویسنده در این متن‌ها، تفکّر آگاهی‌بخش یا انتقادی خویش را درباره‌ی دادگری، عدالت‌خواهی و ستم‌ستیزی، بیان می‌کند.

این متن‌ها فریاد مظلومیت آزادی‌خواهان است و خوانندگان را به ایستادگی و سازش‌ناپذیری در برابر ظلم، فرامی‌خواند.

این، مربوط به هنگامی است که یک ملّت یا جامعه به مبارزه با عوامل استبداد و استکبار داخلی یا تجاوز بیگانگان برمی‌خیزد.

موضوع اصلی این سروده‌ها یا نوشته‌ها، ستایش آزادی و آزادی‌خواهی و دعوت به مبارزه و پایداری در برابر بیدادگران است.

ز خود برآمدگان رستگار می‌باشند                                ز دار و گیر جهان برکنار می‌باشند

جهان ویران کند گر خود بنای تخت جمشید است          برو تاریخ این دیر کهن از یادگاران پرس

ز اشکم چهره گه خونین و گه همرنگ زر دارد               مر آن را رنگرز هر لحظه در رنگ دگر دارد

بر قرار موج دریا نقش حزمت گر کشند                      موج دریا جاودان چون کوه ماند استوار

جان چو شنید از صبا بوی سر زلف او / گفت روان می‌شود در پی آن آشنا            (شخصیت‌بخشی _ حس‌آمیزی)

جام رهاکن درو چشمه خورشید بین / زاینه بگذر نگر عکس رخ یار را                                                                        (تلمیح _ مجاز)

قبله هر ملّتی هست به سوی دگر / با رخ او فارغیم از همه قبله‌ها                                                                              (تکرار _ تشخیص)

چشمش اگر می‌کند میل به سوی همام / نیست مجال سخن، عاشق و چون و چرا؟                             (تشبیه _ نغمه حروف)